İkinci üniversitesini mühendis olmak için 30 yaşında okuyan bir abin olarak yazıyorum.

50 yaşındaki tekniker meslekte beni donunda sallar fakat projeye benim attığım imzayı atamıyor. Yetkisi yok. Yüzündeki pişmanlığı, hissettiği eksikliği her gün görüyorum.

Buna rağmen oku demeyeceğim. 3k'yı 300'k yapman zor. Hadi yaptın, bu da başarı değil diyeceğim. Ailenin çabası, beklentisi geleceğinle ilgili.

Yan odada uyuyan 2,5 yaşındaki oğlum araba tamircisi olsa üzülmem. İsterim ki bu arabayı kim tamir eder dediklerinde onun ismi söylensin. İsterim ki çalışanları olsun, organizasyon sağlayabilsin. İsterim ki işleri hesapladığı gibi gitmezse kolundaki altın bilezikle yılmadan sıfırdan başlayabilsin.

İnşaat mühendisi arkadaşım araba alıp satıyor. Bu adam lisede galeride çalışmaya başladı. Mesleği araba yıkamaktı. Arabanın etrafında bir kez dönsün, 1 tur atsın neyi var neyi yok söyler. Benim 1 yılda kazandığımı belki 1 haftada kazanıyor. Ne demiştik araba yıkayarak başladı demiştik.

Restoran mı açacaksın? Ocakçın gelmedi mi? O ocağı yakacak, müşteriye durumu hissettirmeyecek kadar işi bileceksin.

Senin avatarından yola çıkarsak uygun fiyata tasarım mı yapıyorsun? Tasarım seni mutlu mu ediyor, 3k'yı kendini bu alanda geliştirmek için harcayacaksın.

Sonuç olarak ne istediğine karar verip, o yolda sıfırdan başlayacaksın.

Allah uzun ömür versin ama bir gün ailen yanında olmayacak. O yüzden yaptıkların da yapmadıkların da onlar için değil, kendin için.