Şiddetli bir tartışma sonrası evi terkettim, yakınımda kalıyorum şuan fakat böyle olmayacağını hepimiz biliyoruz.
Ben kötü niyetli biri değilim aksine çok sakin, sabırlı biriyim derdim bu zamana kadar kendime
fakat sabrım ve psikolojim öyle bir bozuldu ki bu kararı aldım
Sizin görüşleriniz belki fayda eder belki etmez ama yinede derdimi paylaşmak istedim
Hayata atılma vaktin gelmiş, ben de tahammülsüzlük sonucunda ailemden ayrıldım 17'imde, şu an 25'im!!
O gün bugündür yalnız yaşıyorum hayat hiç adil olmadı, ama üzülüyorum ben halime şükrediyorum, bir çok şeye sahip oldum, kötü yollara düştüm, canım hariç her şeyimi kaybettim, sadece insanın doğası gereği yapman gereken şeyleri yap, gerisi çorap söküğü gibi geliyor.
Çok yapamayacak olursan kalk gel, tek yaşıyorum...