Hastaneler ile aram yoktur aslında. Hatta son haddeye gelmeden bile gitmem. Genelde erkekler olarak sanırım bu bizim yapımızda var. Yaklaşık olarak 6 yıllık evliliğimde hastanelerden bu kadar nefret edeceğim bu kadar tiksineceğim aklımın ucundan bile geçmezdi. Ama herkesin imtihanı belki de neyden kaçarsa o ile olmakta. Benim imtihanım da bu. Ama kaçamıyorum bu nefretimden Can ciger olduk ayrılmıyor yakamızdan 🙂
6 yıllık evliliğimiz müddetince %90 üstü engelli ve şizofreni bir kayınbabaya agır koah bir kaynanama bakmak onların hastane işleriyle ilgilenmek ve aynı evde bakımlarını üstlenen biri olarak bir de iki adet evladın doğuştan yiyeceklerin %80 ine alerjisi olması yiyememesi ile epey yıprandık. Uzun tedavi özel mamalar vs çok şükür bu oranı çok aşağılara çekmeyi başardık.
Zaten eşimin baştan beri sağ kulak içi beyne yakın yerinde sürekli olarak iltihap ödem yapıyor ve hayatımızı daha da çıkmaza sokuyor. Baş dönmeleri sürekli uyumalar sürekli ve en az 18 20 saat dayanılmaz ağrılar...
Bugün evliliğimiz de 5 veya 6. ameliyatımızı olacagız nasipse. O kadar git gel yaptık ki hastaneye artık saymayı bile bıraktım ameliyatları. Haftanın en az 3 günü hastanelerde geçiyor ömrümüz.

Ameliyat öncesi çokça gerginim. Kusura bakmayın kafanızı şişirdim ama artık iyice sıkıldım bu hastalık olaylarından. İsyan etmiyorum Allaha. Ondan gelene can kurban ama bizimde sağlık konusunda yüzümüz gülsün artık be..Vallahi
Hakkınızı helal edin. 6 kişilik bir ailede 5 kişinin potansiyel hasta olması çok zor bir durum gerçekten.

Kafanızı şişirmek istemezdim ama beyine yakın olduğu için temizlenecek bölgenin riskleri iyice gerdi beni.

Duanızı eksik etmeyin bu kardeşinizden. 😔

Cem Karacanın da dediği gibi "Doğarken ağladı insan Bu son olsun son..."