Tarifi zor duygular. Yarın tam 7 gün oluyor. Ben 45 yaşımdayım ama sanki çarşıda pazarda annesini kaybetmiş küçük bir çocuk gibi korkmuş, üzülmüş ve yalnız hissediyorum. Su an sadece "keşke" leri düşünüyorum. Keşke o hastaneye gitmeseydik, keşke özele goturseydik, keşke daha çok görseydim, keşke torunu ile (kızımla) saha çok vakit geçirtseydim, keşke.. keşke...

Ama olmuyor. Elimle mezara koydum, üstüne toprak attım. Sanıyorum büyümek böyle birşey. Ve ben büyümek istemiyorum..