6098 sayılı Borçlar Kanunu’nun 177. Maddesinde Bağlanma parası adı altındaki düzenlemede: ‘’sözleşme yapılırken bir kimsenin vermiş olduğu bir miktar para cayma parası olarak değil, sözleşmenin yapıldığına kanıt olarak verilmiş sayılır’’ ifadesi yer almaktadır. Kanunun lafzından sözleşmenin yapılması sırasında taraflardan birinin para ödemesinin hukuki düzlemde öncelikle bağlanma parası olarak kabul edileceği anlaşılmaktadır. Misal; bir araba alımı için görüşüldüğünü varsayalım. Alıcı ile satıcının el sıkıştığını, herhangi bir yazılı sözleşme yapılmadığını, alıcının satıcıya banka aracılığı ile kapora adı altında bir miktar para gönderdiğini varsayalım. Bu durumda alıcı arabayı almaktan vazgeçtiğinde göndermiş olduğu bu parayı geri isteyebilir mi? Borçlar Kanunu’nda kapora adı altında bir düzenleme yoktur. 6098 sayılı Borçlar Kanunu’nda yapılan ödemenin öncelikle Bağlanma parası olarak kabul edilmesi karine olarak yer almaktadır. Bu durumda yapılan ödemenin Cayma parası olarak kabul edilmesi mümkün olmayacaktır ve gönderilen paranın Bağlanma parası olarak kabulü gerektiğinden iadesi gerekecek bu nedenle alıcı tarafından gönderilen paranın iadesi talep edilebilecektir. Bağlanma parasının fonksiyonu sözleşmenin yapıldığının ispatlanabilmesidir. Bunun dışında bir amaçla satıcı tarafından alıcının sözleşmeden döndüğünde el koyabileceği bir para değildir.
Kaparo adı altında yapılan ödemelerin geri alınabilmesi için öncelikle yapılan ödemenin sözleşmede yer alıp almadığı incelenmeli. Yer alıyorsa sözleşmede bağlanan hukuki durum tespit edilmelidir. Sözleşmede bu yönde bir düzenleme bulunmuyorsa veya sözleşme bulunmuyorsa yapılan ödemenin T.B.K. 177 Bağlanma parası hükmünde olduğu kabul edilmeli ve ödenen kapora satıcı tarafından iade edilmeli ve alıcı tarafından iade gerçekleştirilmediyse talep edilmeli, talep karşılıksız bırakılırsa hukuki süreç başlatılmalıdır.