Bundan tam 84 sene önce kaybettik en büyük Türk'ü. Yıkılmış ve dağılmış bir ülkenin, küllerinden doğmasına ön ayak oldu. Padişah gibi yaşayıp sefa sürebilecekken, o seçme ve seçilmenin önemini, herkesin eşit olduğunu söyledi. Ben değil biziz dedi. Demokrasi dedi, millet dedi, devlet dedi, halk dedi, eşitlik dedi. Yedi düvele ordusunun başında diz çöktürdü. Ne yazık ki vücudu ancak 57 sene dayanabildi. Tüm dünyanın saygı duyduğu, parklara, caddelere ismini verdiği, ezilen insanların umudu olan bu insanı sevmeyenlerin olması, hem de bunların yanı başımızda olması çok acı.


Atamızı saygı, özlem ve minnetle anıyorum. Her geçen gün onu daha fazla arıyoruz. Her geçen gün, onun ne kadar büyük bir insan olduğunu daha iyi anlıyoruz. O bize küllerinden doğmuş bir Cumhuriyet bıraktı. Biz de her ne olursa olsun onun ve atalarımızın mirasına sahip çıkıp, Cumhuriyetin ilelebet yaşamasını sağlayacağız. Işıklar içinde uyusun...