Kendi hayatını roman kahramanı gibi yaşamayı ve melankoliyi bırakıp herhangi bir işi bir bilim insanı gibi öğren (zorlu ve sancılı bir süreçtir, bu sırada geçimini sağlamak zorundasın tabi), kafaya takacağın şeyler bunlar olmalı, ideallerini çok yüksek tutmadan. İlla roman yazmak istiyorsan romancı olabilirsin. Neyi istiyorsan onu yap. Ama düzgün yap. Sevmek zorunda değilsin. Sadece bu işi benden düzgün kimse yapamayacak kıvama geleceğim diye hedef edin kendine. İşini düzgün yapan insan her zaman düzgün iş bulur. Çünkü sana ihtiyaçları olur.

Eğitim konusunda; Eğer pozitif bilimlerden herhangi birini okumuyorsan, eğitimin içi boşaldı. Zaten diplomanın da hiçbir etkisi yok. Alaylı olarak daha kalifiyeli işler öğrenebilirsin.

30 yıllık ömrümde zerre kimsenin hayatına özenmedim. Başka insanlar kendi hayatlarını yaşıyor ben kendiminkini. Hayat her zaman seçimler ve şanstan ibaret değildir. Sadece dümdüz hayattır, gerçekliktir.

Şu gerçeklikle yüzleşmek gerek artık, evet daha az eforla insancıl şartlarda yaşamak mümkün... Biz o mümkün olmayan durumun içindeyiz. Değiştirebilir misin ? Çok zor. O halde ne yapmak gerek ? Kendi işimize gücümüze odaklanıp fırtınayı atlatana kadar direnmek gerek. Direnirken de gülümsemek gerek. Çok trajik bir şey yaşamadığın müddetçe gülümsemek bedava.

Sadece gerçeklikle değil, kendinle de yüzleşmen gerek. Bak ben de 30'umda senin durumundayım, ailemleyim, çoğu zaman sigara paramı bile çıkaramıyorum. Ama yaklaşık 5 yıldır çalışıp öğrenerek 5 kişilik meslekleri öğrenip bilgi sahibi oldum.
Ama her zaman kendimi bir analiz edip yüzleşiyorum bunlarla. Sen ailenle yaşayıp hayatını düzene sokamamış orta yaşlara merdiven dayamış bir herifsin. Değiştirebileceğin şeyler var (bunlar,bunlar), değiştiremeyeceğin şeyler var (bunlar,bunlar), ne olsa mutlu olurdum (şunlar, şunlar), var mı ? Yok. Yoksa ne yapalım ölek mi ? Bir gün olur veya olmaz. Sen planına programına hayatına devam et. Zorluklarla savaş. Belki de Dünya'nın en şanssız insanısındır. Tarihe öyle geçeceksindir belki. Ama sonuçta hiçlikten iyidir. Her zaman bir çare vardır. Çaresizlik bile başka bir şeyin çaresidir belki bilemezsin. Bilmen için öğrenmen gerek, öğrenmen için hareket halinde olman gerek veya konsantre halinde olman gerek. Durup etrafa bakıp roman yazarak (mecazi anlamda) olmaz. Roman yazacaksan kağıda yaz, hayıflanma aracı olarak kullanma. Bunu tüketecek insanların önüne koy, bu bile başka bir kapı aralayabilir. Anlatmaya çalıştığım o.

Hayatın tokat gibi çarptığı en zor yaşlardasın. 30'una kadar yavaş yavaş katılaşıp bu kıvama geleceksin.