Öylesine bir hüzün ki bu.
Bugün günlerden Pazar. Camın kenarındayım, bir bardak çay bir paket sigara üç beş de müzik var.
İnsanları seyrediyorum. Herkes bir yere yetişme telaşında. Biraz olsun soluklanmaya, birbirlerine tebessüm etmeye, kafalarını kaldırıp göğe bakmaya vakitleri yok.
Kimi bu saatlerde işine gidiyor, sabaha kadar çalışacak. Kimi üzerindeki incecik ceketle evinin ihtiyaçlarını halledebilmek için apar topar markete, pazara yürüyor.
Aslında evinin ihtiyaçlarında değil gözü. Çünkü o da biliyor, kazandığı parayla evde ekmek yokken, kira beklerken çocuklarının yüzünü güldürecek iki çikolata almak bile bazen zor geliyor insana.
Sonra az öteye ilişiyor gözüm; muhtemelen evli olan iki genç yürüyor yan yana. Caddeye yaklaştıkça evli olduklarını daha iyi seçebiliyorum, parmaklarında ince birer nişan yüzüğü görünüyor.
Kadın kafasını yerden kaldırmıyor, bir kez olsun önüne dahi bakmıyor. Adamın yüzü ekşimiş, muhtemelen kafasının içinde dönen çok şey var. Yürüyüşünden bile "Yarın ne yapacağım?" diye düşündüğünü anlamak mümkün.
Sonra bir de çocuklar. Onlar neşeli, üç kişilik bir arkadaş grubu. İkisinin altında bisiklet var, bir yere gidiyorlar gülerek. Arkalarında ise başka bir çocuk; altında bisiklet yok. Yürüyor. Arkadaşları kadar neşeli gülmüyor, onlarla arkadan konuşuyor fakat gülüşleri hep yarım. Gözüm geçmişe; çocukluğuma kayıyor. O yarım, gülüşlerin sebebini daha iyi anlıyorum.
Benim yaşlarımda bir genç var, arkasındaki eski püskü çöp arabasını sürüklüyor. Her zaman görürüm; bu bölgede gece gündüz demeden kağıt toplar. Lokantalar var, yemeklerin kokusunu alabiliyorum. Eminim; benim gibi apartmanın üst katlarında camın önünde oturan ben bu kokuyu alıyorsam, caddede arabasını çeken bu genç de aynı kokuları alabiliyordur. Yüzünden belli, bir eksiklik var ortada. Arada bir boy boy lokantaların camlarına ilişiyor yüzü, içeri baktığını sezebiliyorum.
Sokağın en sonundaki hayal meyal görülebilen, dublex binaların bahçelerinde aileleri görüyorum. Onlar mutlu. Yetişkinlerin güldüğünü, neşeli olduğunu anlamak çok zor değil. Ufak bir süs havuzu var onların bahçesinde. Bu havuzun kenarında ise masalar var. Eğleniyorlar, sohbet ediyorlar, muhtemelen güzel şeylerden bahsediyorlar. Merak edip öğrenmiştim, kafadan 6 milyon liralara satılmış o evler. Nasıl? Ne yaptılar da bunu hak ettiler? Çok çalıştılar. Pes etmediler, belki defalarca batıp çıktılar. Belki çoğu aileden zengindi, bunu anlamak güç.
Bir de ben...
Liseyi bitiremeden atılmıştım. Açık öğretim liseleriyle güç bela lise eğitimimi bitirmiştim. Eğitim hayatım tabiri caiz ise "hiç yokken" liseyi bitirip en sevdiğim programcılık bölümüne girdiğimde bir şeyler değişir sanmıştım. Hoş, iki yıllık bir bölümde becerilerimi konuşturmaya fırsat bulsam da veremediğim bir ders yüzünden okulu bitiremedim. Sonra da bir daha hiçbir şekilde ne yapacağımı, okulun ne olacağını düşünmedim. Bildiğim kadarıyla dönem tekrarı yapmam gerekecek, ailem muhtemelen tekrar para ödemek zorunda kalacak fakat bundan kimseye bahsetmedim çünkü okula devam etmeyi düşünmüyorum.
120'den fazla iş başvurum var. Görüşmeye bile çağırılmadım! Aileme göre "İstanbul gibi koca şehirde, herkesin işi varmış." Bir yere girip çalışmadığım için huzursuzlar, neredeyse hergün bir yere girip çalışmam konusunda baskı alıyorum. Birkaç gün önce artık dayanamayıp iş bulamadığımı, bir işe girmenin öyle zannettikleri kadar kolay olmadığını söyledim. Her iş yerinin eleman aradığını söylediler. Buna karşılık ben de bu iş yerlerinden biriyle görüştüğümü, günlük neredeyse 12 saat çalıştırmak istediklerini ve kendi işim dışında dükkanın temizliğini, müşterilerle ilgilenmeyi de bana bırakacaklarını belirttim. Karşılığı ise sadece bir asgari ücret, nimet saydıkları sigorta girişi, aylık 300 liralık yemek parası! Bu işi kabul etmediğim için, ailem belki de beni suçlu buluyor. Benden beklentileri olduğu için, bir şekilde en azından günlük sigara paramı çıkartmak için bir şeyler yapmam şarttı. 2-3 ay önce internet dünyasında iş yapma kararı aldım, becerilerimi BiOnluk gibi platformlarda 3-5 liralık kazanca dönüştürüyorum. Yoksa günlerim bir paket sigara bile alamayacak durumda geçecek. Bazen üç haneli rakamları olan güzel işler alıyorum, bu da kardeşlerime okul harçlığı vermekle, evin marketine destek olmakla kayboluyor. Çabalamasam, her gün bu camın önünde otursam kendim dahil kimseyi memnun edemeyeceğim.

Her zaman zorluk olacak! Çalışacağım, çabalayacağım, bu zorlukların üstesinden geleceğim.
Ama acı bir gerçek var; sokağın en sonundaki ailelerden biri gibi olamayacağım. Onların sahip oldukları imkanlar sanıyorum ki hiçbir zaman benim elime geçmeyecek.
Günümü kurtarmaktan, ilerleyen yaşlarımda bir çocuğum olursa evime ve çocuğuma bakmaktan ve vadesi geldiğinde toprağa karışmaktan ötesine gidebilecek miyim, bilmiyorum.
Henüz yolun başında ortalama bir genç sayılırım. Yaşamın kaygısı, ben dahil gençlerin önünü görememesi, her gün değişen fiyatlar, her gün başkalaşan hayatlar...
Biz gençler koskoca dünyayı; bir evin camının önünde bir Pazar gününe, birkaç sigaraya, bir bardak çaya, birkaç müziğe sığdırabiliriz.
Ama bu yaşam, küçücük bir tebessümü bizim gibi insanların yüzüne sığdırmayı beceremiyor, değil mi?