Yaklaşık 6 ay önce böyle bir konu açmıştım, çok fazla yorum gelmiş çok fazla nasihat edilmişti ancak olayın sıcaklığında sana söylenen cümlelerin hiç anlamı yok. Acımı üzüntümü anlık yaşamak istedim bir şey yokmuş gibi davranmak yerine olayı bütün çıplaklığı ile günlerce kafamda kurdum ve hayalet gibi olmuştum. Yediğim yemek, içtiğim su bile tad vermiyordu bir şeyler eksikti o günler hayatımda. Sonra aileme ve arkadaşlarıma çevreme sığındım ondan önceki hayatımda yaptıklarımı yapmaya başladım, işim gereği gelen onlarca whatsapp mesajına cevap bile verememiştim hepsine teker teker geri dönüş sağladım işlerimi yoluna koymaya çalıştım daha sonra işlerimi daha üst seviyelere getirmeye çalıştım. Tabi bu süreçlerde kafamı dağıtabilmek için kilometrelerce yol gittim ufak tatiller yaptım, harcamamam gereken miktarda para harcadım sırf kendimi bulabilmek kafamı dağıtabilmek için. Bu süreçte sakın tek kalma gidebildiğin her dostunun arkadaşının kapısına git, konuş anlat derdini dök. Bir gün çok fazla ağla bir daha ağlamamak için. İçine attıkların aylar hatta yıllar sonra seni bulmaması için en dibi yaşadıktan sonra kendine gel yoksa bir ömür yol arkadaşı olur sana o acı. Ben bu süreçleri yaşadığım zaman gerçeğin farkında değildim çünkü aşk kötü bir hastalıktır gelişi güzel gidişi kötüdür. Ayrıldıktan sonra bile işi bana o kadar fazla düştü ki o şahsın yinede insanlığım ve karakterim için soğuk şekilde yardımcı olup mesajın sonunda allaha emanet dedim kestirip attım. Çünkü o kadar şey yaşandı ki günün sonunda Yusuf senin sevdiğin kişi bu kişimiydi diye bir soru sordum kendime ve aylarca aradığım cevapların sorusunu kısa zaman içinde almıştım.