ben eskiden herşeyi çok takardım kafaya,resmen kendime dert edecek bişey arardım.ta ki 2006 yılına kadar...2006 yılında bi trafik kazası yaşadım.bende fiziksel olarak sorunlar oldu işte kaburga kırıkları filan ve yaklaşık 5 yıllık kız arkadaşımı o kazada kaybettim.dahası,o arabada bulunan 3.kişi ile yani en yakın/çocukluk arkadaşım ile o kız arkadaşımın 1 yıldan uzun süredir birlikte oldugunu,beni aldattıgını ögrendim.o psikilojik baskı sonucu aylarca şehir şehir,doktor doktor,hastahane hastahane gezdiren bu sorun ortaya çıktı.doktorların söyledigine göre bu olay sonucu bi çeşit vertigo atakları ortaya çıktı.altı üstü vertigo demeyin sakın,çok çeşidi var bu olayın ve allahtan orta seviyede benimki.allah düşmanımın başına vermesin denecek bişey gerçektende,yaşamayan bilemez yani.doktorların bana söyledigi,ne kadar dert edersen o kadar uzun sürecek bu sorun.yani tekrar o hallere düşmemek için bildigin gamsız olman gerekiyor öyle zorluklar çektim ki,tekrar yaşamamak için herkesi ve herşeyi umursamaz bi hale geldim.lafın gelişi degil,ciddi anlamda söylüyorum bunu.en son kime sinirlendim,neye üzüldüm filan hiç hatırlamıyorum yani.o onu demiş,bu bunu yapmış,şöyle bişey olmuş filan herşeyi attım kafadan.normalde insanları delirtecek/katil edecek seviyede bi sürü olay yaşadım sonrasında ama zerre umrumda olmadı.sokakta yürürken kanlı bıçaklı kavgalı oldugum bi adamla karşılaşsam,bana saldırsa ve kavga ettik diyelim şimdi.markete girip,güzel bi domates gördügümde az önceki olayları saniyesinde unutan,ne güzelmiş la bu domates diye gerçek anlamda sevinip,mutlu olan bi insanım allah size ve sevdiklerinize saglık versin,gerisi boş iş abi.bu olaylardan sonra anladım ki,gamsız olacan.bu hayatın tadı valla böyle çıkıyormuş.sürekli gerçek anlamda mutlu,mesut,güler yüzlü bi adam oldum ondan sonra.1 müsibet,1000 nasihatdan iyidir gibi bişey oldu sanırım benimki.