bana kalsa 18 yaşında evlenecektim,çokta istedim ama kısmet olmadı.şimdi 37 yaşındayım,fikrim hala aynı yani istiyorum ama bu saatden sonrada olacagını düşünmüyorum açıkcası.yani evlilik nedir tatmadım tabi ama müzmin bekarlardan ben de evlilik diyorum yinede.

günümüzde çogu evlilik malasef boş,ki mutlu da degiller.insanlar istemedigi halde,sırf yalnız kalmamak için evleniyorlar ve ancak birbirini yıpratıyorlar.sonrada ya eve gitmemek için bahane arıyorlar yada boşanıyorlar.bana sürekli birini ayarlamaya çalışan,evlen evlen diye tutturan arkadaşlarım var mesela.dükkanım vardı işte bu virüsten önce,ben gece geç saatlere kadar dükkandayım ve sürekli dükkana gelirlerdi iş çıkışı bunlar.dükkanı kapatacagım zaman biraz daha bekle,hanım uyusun ben öyle gideyim diyen mi dersin.sen git,ben dükkanda yatayım diyen mi dersin.eve gitmemek için iş yerinde kendine mesai yazdıranlar mı dersin.neler neler var yani,ama bana baskı yapıyorlar evlen gitsin rastgele birisiyle diye.dedigim gibi evlilige karşı degilim,tam aksine çok istedim.ama bunlar gibi olmaktansa,açıkcası yalnız kalmak daha mantıklı geliyor bana.yinede dilegim,inşallah gönlüme göre birisini bulup bian önce evlenmektir diyeyim tabi

2 yildir evliyim. Evledikten sonra hayatim duzene girdi. Ancak artik hayatim boyunca calismak zorundayim. ( iyi mi kötü mü bilmiyorum) Bir kizim oldu onu her görüşümde icime enerji doluyor hayat hep ona odakli artik evlenmek gercekten dogru eşle başka bir şey. Kesinlikle sizi seven birine inandığınız zaman evlenin yoksa hep pişmanlık yaşarsınız.