Ölümü anlamak, hissetmek gerçekten çok garip. Yakın zamanda ailemden birini kaybettim, şimdi düşünüyorum eğer sıralı ölüm olursa dedelerimizi - ninelerimizi annemizin babamızın tek tek ölümüne şahit olacağız. Benim dedem vefat etti, resmen kendimin eksik kaldığını hissediyorum. Tam değilim içimde kocaman bir boşluk var. Kendi ellerimle toprağa koydum. Çok sıkıntı yaşadım, kendimi çok kötü hissettim. Dedemin tüm son zamanlarında onunla birlikteydim. Şimdi aynısını yaşayacağım ve derinden etkileneceğim birçok insan var. Tabi ölenle ölünmez hayat devam ediyor ama hiçbir şeyde eskisi gibi olmuyor. Bu sevdiğimiz insanlar bizimle birlikteyken ayırabildiğimiz kadar vakit ayırıp, tatlı tatlı yaşamak lazım. Kimsenin gönlünü kırmadan, kimseye kötü bir şey demeden sakin sakin yaşamak. Dünya'da bölüşülmeyecek, paylaşılmayacak ne var? Varsa sizi üzen birileri çok çok büyük bir ayıbı dahi olsa iki günlük dünya zaten, gidin konuşun barışın. Çok saçma sapan şeyler için kendinizi sevdiklerinizden uzak tutmayın. Ha bi de mutlaka annenize, babanıza, atalarınıza ve eşinize mutlaka her gün kocamaaan bir sarılmak ve onları sevdiğinizi söyleyin.