Bilimden bağımsız kendi fikrimi söyleyeyim. Bu iş son yıllarda biraz çılgınlık halini almaya başladı. İnsanlar çocuklarını sevmek, onlarla iyi vakit geçirmek, onları iyi insan olarak yetiştirmek yerine, çocuk daha ayakta duramazken senfoniler dinletip, yabancı dil öğretmeye çalışıyorlar. Arkadaşlar, çoğumuzun çocuğu Mozart ya da Kobe Bryant olamayacaklar. Bu tür insanlar çok nadir gelir ve inanın ebeveynlerin itmesiyle olacak iş değil bu. Yıllardır kurslarda çalışıyorum. Adam 4 yaşındaki çocuğu yüzme kursundan alıp, İngilizce kursuna bırakıyor, oradan da alıp resim kursuna gönderiyor. Çocuk, anne babasını görmeden büyüyor. Niye böyle yapıyorsun yazık, el kadar çocuğu al bir gezdir, parkta oyna, dondurma yiyin beraber deyince de "Geri kalmasın" diyorlar. Bu söz inanılmaz tehlikeli bence. Nereye yetişecekler? Neyin yarışı bu? En önde olması ya da olmaması sizin için neden bu kadar önemli? Yoksa çocuğu ona göre mi seveceksiniz? Komşunun çocuğunun IQ'su 150 ise sizin normal çocuğunuz onunla nasıl mücadele etsin?

İnsanlar istiyorlar ki çocukları Mozart gibi müzik yapsın, van Gogh gibi resim çizsin, Michael Jordan gibi basketbol oynasın, Phelps gibi yüzsün, Einstein gibi fizik bilsin. Oldu, üstüne de sos dökeyim mi abime?