@Derssarayi; hocamız bu işin akademik yönünü çok güzel açıklamış. Ben çocukların en azından kendi çocuğumun kendi dilini düzgün öğrenmeden ev ortamında (ya da eğitim normlarına uygun olmayacak şekilde) yabancı dil öğrenmesini doğru bulmuyorum. Yani doğduğu andan itibaren bir çocuk ile hem anadilde hem de yabancı dilde iletişim kurmak doğru olamaz. Çocuğu olanlar beni anlayacaktır, çocuklar öğrendikleri davranışları ilk zamanlar anne babayı taklit ederek, gördüklerini birebir uygulamaya çalışarak öğrenir. Neyi neden yaptığının mantığını ise zaman geçtikçe kavramaya başlar. Kuzenimin çocuğu şuan 5 yaşına girmek üzere. İlk zamanlardan itibaren kuzenim bu ufaklığa hem İngilizce hem Türkçe konuşarak aklınca İngilizce öğretmeye çalıştı. Evet çok da güzel öğrendi hatta annesinden daha iyi telaffuz ediyor.

Ama çok büyük bir sıkıntıyı iş işten geçtikten sonra farkettik. Çocukta İngilizce ve Türkçe dil kavramı yok, kafasına göre yarı Türkçe yarı İngilizce ya da tamamen İngilizce konuşmaya (olduğu kadar) çalışıyor. Sonrasında da aile büyükleriyle, arkadaşlarıyla iletişim kurmakta ciddi sorunlar yaşadığı için çocuk içine kapanmaya, yaşıtlarıyla kavga etmeye başladı. Şuan konuşmuyor, çocuktan duyduğumuz tek şey anne, baba, evet, hayır, çiş geldi, yes, no ve sürekli anlamsız seslerle bağırmaktan ibaret.
Tek bir örnek üzerinden genelleme yapamayız ama çocuklar konuşmaya başladığı anda ailesiyle, kendi yaşıtlarıyla iletişim kurmak istiyor, iletişim kuramadığında huysuzlaşıyor, ağlıyor hatta küsüyor yani bu durumdan olumsuz etkilenmeye başlıyor ve bu sürekli tekrar ederse sonuçları hiç de iyi olmuyor.

Bu yüzden küçük yaştan itibaren yabancı dil eğitimi verilecekse kesinlikle bu uzman kontrolünde ve profesyonelce olmalı ya da biz aileler öncelikle bu konuda bilinçlenmeliyiz.