Bugün maillerimi karıştırırken 3 resim buldum. Yaklaşım 10 sene önce İstanbul da yaşarken çektiğim resimler. Resimlerin arasında yaklaşık 1 ay var. Ben tamamen unutmuştum bu resimleri de resimdekini de. Bugün hatırladım.
Bu aşağıdaki ufaklığı ölmek üzereyken sokakta buldum. Gözleri enfeksiyondan kapandığı için yemek yiyememiş su içememiş bir deri bir kemik kalmıştı.




Sesi bile kısılmıştı miyavlamaktan sesi çıkmıyordu.
Dayanamadım eve götürdüm. Eczaneden gözleri için göz damlası aldım. Pireleri için bire köpüğü aldım. Ve 3-4 saatte bir yaş kedi mamasını iyice sulandırıp şırınga ile ağzından zorla besledim.
Gözleri 1 hafta içinde düzeldi yemeğini yemeye başladı. 1 ay sonra da çok güzel bir kız oldu, onu ölen kedisine benzediği için Düzce'den emekli bir teyze aldı. Arabayla götürüp ufaklığı verip gezip dönmüştük. Onu unutmamın en büyük nedeni ona bir isim vermemiştim. Sahiplendirmek istediğim için yeni sahibi isim versin istemiştim. Ve onu bizden alan teyzeye ne isim vereceğini sormamıştım. İnşallah hala hayattadır ve mutlu yaşlı bir kedi olmuştur artık. Çok uysal çok güzel enerjisi olan bir kedicikti.

Kendinize günlük tutun. Önemli resimlerinizi, değer verdiğiniz insanları mutlu olduğunuz anları bu günlüğe yazın. Hep genç kalmayacaksınız. Yaşınız ilerledikçe hatıralar kafanızdan silinmeye beyin fonksiyonlarınız yavaşlamaya başlayacak. Bu günlük yazılı olsun. Ve basılı fotoğraflar ekleyin içine. Yarın bir gün savaşa girsek apple Rusya'ya yaptığı gibi kapatır icloudları, google fotoları, dijital resimler hatıralar yalan olur. Hayat hatırlayabildiklerinizin toplamıdır. Hatıralarınızı kaydedin. Bir abi tavsiyesi