Selamlar,

9 sene önce tam bu saatlerde hüngür hüngür ağlar halde, öz kardeşimi toprağa koyuyordum. İnsan ilk anlarda yaşayamayacağını düşünüyor. Etrafımdaki herkes zaman geçtikçe ferahlık geleceğini, durumu kabulleneceğimizi söylerdi. Bende öyle inanırdım. Fakat her geçen gün daha ağır gelmeye başladı. Zaman bir gün daha attığında bir daha kardeşini göremeyecek olmanın ağırlığı daha da arttı.

Her sabah uyandığında karşı yatağında olan kardeşin bir daha yok. Yıllarca o yatağa bakarak uyanmamak için her gün tersine yattım. Bir kız kardeşim var ellerinizden öper. Bir kardeşim yokken diğer kardeşime tutunmaya çalışıyorum. Ama bu o kadar ağır bir durum ki durumu anlatabilecek bir kelime bile seçemiyorum.

Su gibi akıp geçti 9 yıl. Ne ara oldu anlamadım. Hala gözümün önünde yaşadığım şeyler. Bir kardeşiniz olarak size verebileceğim en büyük tavsiye, sevdiklerinize sıkı sıkı sarılın ölüm gerçekten haber vermiyor. Sonrası pişmanlıklarla geçen süreçle ilerliyor.

İçim daralıyor. Biraz içimi dökmek istedim. Sizlerden ricam herkesin ölmüşleri için ve abim Yunus için bir Fatiha okumanız.

Rabbim geçmişlerinize rahmet eylesin.