Hocam kendi kendine drama yaratıyorsun.
Sana tek bir şey söyleyeceğim.
Kör ve topal doğduğu için ailesi tarafından çocuk esirgeme kurumuna terkedilen anasız babasız büyüyen bir çocuk bul.
Ve ona kaderin adil olduğuna inandığını söyle.
Annenden babandan kötülük gördüğüne inanıyorsun ya, seni bu yaşına kadar getirmiş bir anne baban var.
Bu yaşadıklarını annesi babası olmayan çocuklara anlat bir de.
Ağaç değilsin, mutlu olmadığın yerde hapis değilsin.
Yeteri kadar bedel ödersen mutlu olacağın bir yere geçebilirsin.
Mutluluk ne yaşadığın ile alakalı değildir.
Mutluluk yaşadıklarına nasıl baktığın ile alakalıdır.
Drama yaratmıyorum hocam, aynen söylediğiniz gibi o çocukla benim hayatımın denk ve adil olmadığını ifade ettim.
Bana şu durumda nasıl bir bedel ödemem gerektiği konusunda fikir verebilir misiniz? Çünkü ben o bedeli daha fazla nasıl ödeyeceğimi bilemiyorum,
Buradan kalkıp daha mutlu olacağım bir yere geçebilmek için ya merhameti bırakıp evdeki çocukları terk edeceğim, ya da buna devam edeceğim.
Yaptığımız seçimler ve yaşadıklarımıza nasıl baktığımız konusunda hem pozitiftim ancak bazen hayatın sana seçim şansı ya da bakış açısı için bile izin vermediğine inanmaya başladım artık.
Şu konuyu açarken tek bir amacım vardı, bana öyle bir şey söylensin ki, öyle bir hayat hikayesi anlatılsın ki sizin de dediğiniz gibi "kaderin adil olduğuna inanayım"