Ne zaman güzel bir adım atsam hemen peşine ayağıma çamur bulaşıyor,
ne zaman biri için güzel bir şey yapsam yanlış anlaşılıyorum kalbimi kırıp geçiyorlar,
ne zaman bir işi iyi yapmaya çalışsam günün sonunda en kötüsü ben oluyorum,
ne zaman "başaracağım!" desem çok çalışsam o umut illa ki kırılıyor,
ne zaman bir şeyi çok istesem gözümün önünde bunu hiç hak etmeyenin güle oynaya alıp geçmesini izliyorum

çok merak ediyorum gerçekten kader adil midir? Kadere inanmak her müslümanın şartıdır tabii ki fakat gerçekten eşit miyiz?
Kendimi bildim bileli pes etmek yok, kalp kırmak yok, vazgeçmek yok deyip duruyorum kendimi motive ediyorum ama artık çığrından çıktı.
Artık kendimi kaderin adil olduğuna inandıracak bir sebebe ihtiyaç duymaya başladım, bunu nasıl yapacağım?