Hocam bence fazla büyütmeyin. Söylediğiniz şeyin olma ihtimali yok. İnsan öyle şeylere inandırıyor ki kendisini, hiç olmamış şeyleri olmuş kabul ediyor bir süre sonra. Beynimizin böyle ilginç huyları var.
Mesela sana bir örnek vereyim; Nusayri inancında ölen insanların başka kişilerin bedeninde yeniden doğduğuna dair bir inanç var. Söz gelimi x kişisi vefat ediyor, daha sonra başka bir bebek olarak doğuyor. Sonra belli bir yaşa gelince bebek "ben şu kişinin eşi, şu kişinin annesi/babası, şu kişilerin akrabasıyım" vb şeyler söylüyor. Hatay ve çevresinde bu söylediğime aynen inanıyorlar. İşin ilginç yanı, o bölge dışında hiç bir yerde bir kişi vefat ettikten sonra başka birinin bebeği olarak dünyaya gelmiyor. Demek istediğim, sen gördüğünü sandığın şeylere inandığın için gördüğünü düşünüyorsun. Sen de eşin de korkmuş belli ki, ikiniz de gerçeklikten kopacak derecede bu konulara kafa yoruyorsunuz sanırım. BU tür anlatımlarda insanlar "yalan söylüyorsun" derler genelde, çünkü anlatılan gerçek değildir. Ama anlatan kişi aslında yalan söylemiyordur, kendisini o kadar şartlandırmıştır ki, beyni de artık korku ile gördüğünü sandığı şeyi gördüğünü düşünmeye başlar. İlk başka biraz abarttığını sen de farkedersin ama olay bir noktadan sonra kontrolden çıkar ve hiç olmamış şeyleri öyle detaylı, öyle tane tane anlatırsın ki, dinleyen kişi bile gerçekliğinden şüphe eder