Aynı soruyu kendimize sorsaydık, buruşmuş derimiz, yaşlı organlarımız, artan-azalan tansiyonumuz, inmek bitmeyen şekerimiz hangi hastalığımız olursa olsun, yıllardır alışmış olduğumuz dünya hayatından ayrılmak istemeyiz. Dünya tüm acı ve kötülüklere rağmen, kişinin bildiği ve alıştığı bir ortam. Kim giderken, gerçekten gitmek ister? Herkesin sorunları olabilir. Zorlanabilir. Ama sevdiklerimizin, ben acı çekiyor da olsam ölümüme karar vermesi ve öldürmesi vicdanı bir sorun çıkartır insanın içerisinde. Hep bir kırıntı rahatsızlık çıkartacak, ya öyle yapmasaydık, hasta da olsa yanımızda olduğu için mutluyduk... Yaşlılarımızı asla ihmal etmemeli, onları sevmeli, kollarına girmeli, yardımcı olmalıyız. Belki ömrümüz yeterse, bir gün bize de birileri yardım edebilir.