Ölüp n'apacaksınız be hocam. Kötü anlar hep var da, iyi anlara gelince hiç (İntihar etmem gerek!) kimse düşünmüyor ama ha!?

Tabii misal : Misal bir şanssızlık olur Allah'a hakaret edecek kadar ileri seviye gidersiniz (Düşünmeniz bile aynı durum, bilmiyor musunuz? O herşeyi görüyor ve biliyor?) ee? Bir bakmışsın aşırı şanslısın, diyorsun : (Ohoo! Voov! Ben n'aptım böyle yav.. Ben ne kazandım/aldım böyle yav.. Misal : Milli Piyango sana çıktı? Hadi? Bunun sorumlusu olarak Allah'ı suçla, Ölüm'ü düşün? Olmaz mı? Neden olmaz? Çok mutlusun diye mi?) Tabii ki.. Ee, doğal olarak insan tamahkârdır.. Yaradılışınızın kaynağı bu, çok çok normal ama sizin için anormal.

Psikolojik olası durumlar tamami ile sen/o/bu ile alakalı, intiharın çözüm olmadığını ikimiz de biliyoruz? Ama yine de yanlış olanı yapmak bilfiil bu durumdan sıyılman anlamını da taşıyor olabilir ve de kimyasal derecede aşırı mantıklı gelebilir ve de devam kee, sonra ne oldu öldün.. Durum ne? Şimdi sonsuza değin n'aptığını düşünebilirsin bir bebek adımı nelere mâl oldu, tuhaf..