Aslında bende benzer bir dertten muzdariptim. Dışarı çıkmam, genelde evde pc başında vakit geçiririm, fazla arkadaşım da yoktur. Aslında şikayetçi değilim halimden. En azından kafam çok rahat. Fakat insan içine karışmayınca köreliyorsunuz.
2 aydır fabrika da çalışıyorum ve girdiğim günden beridir o çekingenliği yıktım diyebilirim. Herkesle sohbet muhabbet ediyorum, hal hatır soruyorum, hatta kimsenin muhatap olmadığı adamlarla bile (bazı psikolojik sorunları sebebiyle) sohbet ediyorum. Kendi konuşup kendisi dinlese bile aynen abi sensin diyorum
Kitapla falan olacak iş değil hocam bu iş. Bir ortama girerken ne olacak rezil mi olacağım, olsam da 1-2 gün konuşulur unutulur diye düşünün emin olun işe yarıyor.
Ben öyle adamlar görüyorum ki orada adamın her hareketi rezillik ama hiç takmıyor
Sizin bu çekingenliğiniz başkalarını kendinizden daha önemli olarak gördüğünüzden kaynaklanıyor.
Sonuçta hepimiz insanız.
İçinizden nasıl geliyorsa öyle davranın.
Aslında ben evde oturmayı hiç sevmem hocam sürekli arkadaşlarıma yazarım akşam oturup mekanda kahve içelim diye bununla alakalı hiç bir sorunum yok. Hergün düzenli 10 bin ile 20 bin adım arası atarım. Tatile gitmek için arkadaşlarımı ben zorlarım. Bazı şeyleri tek yaparken biraz çekingenlik oluyor bunu aşmaya çalışıyorum. Mesela dijital reklam işine başlayacağım müşteriler toplamtıya gelirse karşılama vs nasıl olacak diye düşünüyorum biraz korkuyorum yapamazsam diye.