Vakti zamanı geldiğinde kullanmak üzere, etrafımda olan biten çoğu şeyi dikkatle izlerim. Bu bazen ufak jest ve mimikler bazen de büyük tartışmalar, davranış biçimlerini kapsıyor. Yani özetle herkesi ve her şeyi gözlemliyorum. Sinemaya olan merakımdan dolayı küçük yaşlarda edindiğim bir huy. Bu önbilgiyi verdikten sonra başlığın mevzusuna geçeyim. Özellikle 20-30 yaş arasındaki arkadaşlarımda daha yoğun olarak hissettiğim bir umutsuzluk durumu söz konusu. Kimse hiçbir şey yapmak istemiyor. Kimse yaptığın şeyin karşılığını tam olarak alacağını düşünmüyor. Sanki toplu şekilde tükenmişlik sendromu yaşıyoruz. Bunun tek nedeni ekonomik koşulların kötüleşmesi midir? bilemem ancak bu hiçbir şey yapmama durumundan kurtulmak lazım. İnsanlara bir motivasyon kaynağı gerekiyor gibi. Sizin çevrenizde durumlar nasıl? Her şey yolunda mı?