Konu açıp açmamak konusunda kararsız kaldım ama sonra düşündüm ki en mutlu olduğum anda da en mutsuz ve üzgün olduğum anda da foruma girdim, sizlerle dertleştim. Keza bu forumda kimimiz baba olma haberi gibi güzel bir haberi paylaştı, kimimiz yakınlarını kaybetmenin acısını. Bu yüzden ben de sizden güç almak istedim...

Bugün yoğun bakımdan çıktım neden girdiğim nasıl çıktığım konusuna çok fazla değinmeyeceğim(Çünkü düşündükçe kendimi güçsüz ve aciz hissediyorum.) ama yanıbaşımdaki insanın son dualarını etmesi aynı odada bulunduğum insanların ex olması beni çok etkiledi. Hayat yaşamaya değer mi bilmiyorum ama yaşam bir kez elimizden uçup gidince tekrar geri gelmiyor buna birebir şahit oldum...

Hâlâ hastanedeyim nabzım ve tanisyonum düşük çıkıyor. Sizleri ailem gibi gördüğüm için paylaşmak istedim. Keyfim yok, iğrenç hissediyorum ama yaşama tutunacağım.

Sizleri çok seviyorum...