9 yıl geçti hep yalnız yaşadım. Şu bayram tatillerinde bile hiçbir şey yapmadan evde oturuyorum öylece. Normal arada bir spor vesaire ama konuştuğum kimse yok. Ne olacak böyle bilmiyorum. Var mı benim gibi bu halde olan?
Her şey o kadar boş ve anlamsız geliyor ki; hiçbir şey yapasım, hiçbir yere gidesim gelmiyor. Gitsem dahi hiçbir şeyin tadı tuzu olmuyor. Ailem başka şehirlerde. Biraderimle aynı şehirdeyiz ama onun ailesi var, sürekli de onun yanına gidemem.
Kısaca aşk yok arkadaş. Sevgi yok, sevmek isteyen yok. Tanışmak isteyen yok, tanımak isteyen yok. Konuşmak isteyen yok. Bu nedenle de yalnızlığa mahkum edilmiş gibi bir hayattayım.
Tek başıma tatil yapasım bile gelmiyor. Bundan dolayı hiçbir yere bakmadım, araştırmadım tatil için.
Bakalım annem yanıma gelecek de kardeşim şehir dışına atandığı için şu an onun yanında.
Bu yalnızlık hali nasıl yıkılabilir bilmiyorum artık.
Ayın 24'ünde düğünüm vardı. Başıma işler geldi. Şuan da ne eşim olacak kadın var yanımda, nede ailem. kendi başıma bir hayat kurmaya çalışıyorum ama asla isyan etmiyorum. Belki klasik gelebilecek sana ama Allah'tan başka kimsen olmasın bu dünyada pekte önemi yok. Namaz kılmıyorsan başlamanı tavsiye ederim. Huzur namazdadır diye boşuna demiyorlar. Sende dene. Ben başladım ve gerçekten huzur buldum. Çok şükür 5 vakit namazımı kılıyorum dini hikayeler dinleyip bilgiler ediniyorum. Allah kaderimize ne yazıysa onu yaşamamız gerekir kadere iman etmek gerekir isyan etmemek gerekir. Vardır bunda da bir hayır. Yüce Rabbim senin için hayırlısını böyle görmüş demek ki. Karşına hayırlı birisini elbette çıkaracaktır bir sınavdan geçiyorsun belli ki isyan etme yeter. Sabrın sonu selamettir.