Benim bir teyzem var.

Herkesin çıstak çıstak göbek attığı, vur patlasın çal oynasın eğlendiği bir yılbaşı gecesi, bir hastane koltuğunda başımda sabahlayan insandır o. Böbreğimin alındığı günün gecesi idi o yılbaşı gecesi ve sonraki hastane günlerimdeki tek refakatçim.. Hayatımın tahmin dahi edemeyeceğiniz ekonomik dip noktalarına vurduğum her seferde elimden tutup dizlerimin üstüne kalkmama karşılıksız yardım edendir o. Şimdi ben onun için ne yazsam az. Demem o ki onun bendeki hakkını, benim ona olan sevgimi, minnettarlığımı ifade etmeye kelimeler kifayetsiz kalır.

Diyeceksin ki onun bu hislerinden haberi var mı ? Bence var. Çünkü ben sevdiğine seni seviyorum, iyi ki varsın demekten yüksünmeyen insanlardanım. Uzun yıllardır ayrı şehirlerde yaşıyoruz. Ama her pazar benim onu aramak, 2-3-5 dakika da olsa konuşmak gibi hoş bir ritüelimiz var

Güzel bir söz okumuştum. "Sevmek mübalağa sanatıdır, abartın" çok hoşuma gitmişti. Ne mutlu bana ki sevgimi mübalağa edebildiğim bir teyzem var.

Not : site işime yaramaz, zira ilgilenemem, ziyan olur. Umarım işine yarayacak ve ihtiyacı olan birine kısmet olur siteniz. Sevdiğiniz biri için hislerinizi paylaşın dediğiniz için paylaşasım geldi. Bu satırları okurken vaktini aldığım herkesten özür diler, işlerinde başarılar ve bol kazançlar elde etmesini dilerim