Merhabalar, henüz 9 aylıkken hakkın rahmetine kavuşan minik kardeşime onu çok sevdiğimi hiç söyleyememiştim. Bu konu vasıtasıyla seneler sonra olsa da bir şeyler karalamak isterim..

Sevgili kardeşim Cemal, doğduğun zaman Anne babama tekrar yaşama sevinci aşılamış ve bana da uzun süre sonra kardeş sevincini yaşatmıştın. Maalesef hayat adil olmuyor, doğduğunda minicik kalbinde kocaman bir delik vardı. Doktorlar en fazla 20 sene yaşar demesine rağmen varımız yokumuzla yaşaman için hastane hastane şehir şehir dolaştık..

Tombul yanakların, ay gibi yüzün, gülüşünle hastalığına adeta meydan okuyordun. Aslında iyiye de gidiyordun, yüzünden gülücükler eksilmiyordu. Mücadele ediyordun fakat ne olduysa bir gece aniden rahatsızlandın, hastaneye götürdük apar topar maalesef yaşatamadık seni. Henüz 9 aylıkken bırakıp gittin bizi..

Bir taraftan bu pis dünyadan gittin diye kendimi teselli ederken, bir taraftan da ilk adımlarını, ilk konuşmanı, ilk aşkını, ilk abi demeni sevincini, üzüntülerini göremediğim için üzülüyorum. İnşallah gittiğin yerde mutlusundur.. Seni çok sevdiğimi hiç söyleyemedim, yıllar sonra bunu söylememe bir konunun vesile olacağını da hiç düşünememiştim. Seni çok seviyorum canım kardeşim ve ömrüm yettiğince seveceğim.