Hocam maalesef yer vermemeyi savunanlar tek başına yaşam kültürüyle yoğurulmuş insanlar.
Ben 10 yıldan sonra arabamı satmak zorunda kaldım ve otobüslerle seyahat ediyorum. Bugün eşim ve çocuğumla ayakta seyahat ettim.
Nasreddin hocanın hikayesideki gibi, beni eşekten düşenler anlar.
Nasrettin Hoca bir gün eşekten düşmüş. Hocanın başına insanlar toplanmış. Hocaya demişler ki: -Hocam bir doktor çağıralım mı? Hoca ise: Yok yok, benim halimden doktor anlamaz, anlasa anlasa eşekten düşen anlar. Siz bana eşekten düşen birisini getirin, eşekten düşenin halinden eşekten düşen anlar demiş.
bende tekbaşına yaşam kültürüyle yoğruldum ama otobüste yer veriyorum. kişileri ön yargıyla yer vermeyenler şunlardır bunlardır demenize gerek yok.
bugün başınıza geldiği için yazmışsınız bunları. daha önce empati yaptınız mı bir toplum hakkında. eğer empati yaparsanız otobüste yer vermeden çok daha önemli şeyler var ülkemizde. ırk ayrımı, inanç ayrımı, işçi sömürüsü, adaletsizlik gibi.
bugün otobüste oturamadınız diye bu kadar konu açmışsınız birde haksız yere yıllardır hapis yattığınızı düşünün. veya evinize dükkanınıza paranıza çökülüpte mahkemelerde yıllardır adalet aradığınızı. veya bir buzağı olduğunuzu düşünün hakkınız olan sütün başka hayvanlar tarafından çalındığınız.
neyse kafa açmayım. iyi geceler.