SavixieN adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
@nasirjones; Hocam müsaitseniz sizi davet etmek istedim. Arkadaşa en doğru cevabı verebilecek nadir kişilerdensiniz.
Etiket ve teveccühünüz için teşekkürler, yeni gördüm. Dilim döndüğünce yazayım. Kendimi "zengin" sınıfına sokamam, benim nezdimde zenginlik günlük 24 saatinin tümünde istediği şeyi yapabilen, tüm zamanını ve geriye kalan ömrünü satın almış adamdır. Ben o adam değilim ama çok şükür kendimi ve ailemi günümüz koşullarında refah seviyesinde yaşatabiliyorum.

Ben Ankara, Altındağ'da, Ulubey mahallesinde 90'larda doğdum. Bilen bilir, Ankara'nın en pis yeriydi zamanında. Çinçin falan yanına yaklaşamaz, yerlisi bilir yani. 7-8 yaşımda soba doldurup 30 kilo halimle 3. kattaki eve, sabahın beşinde kova taşıdığım çok olmuştur. Sobadan oluşan rutubeti temizlemek için canım annem her gün 2-3 saat küf silerdi. Ben ilkokula giderken sınıf anneliği yapıp, sınıfımızı temizlerdi 3-5 kuruşa. Bu durumu idrak edebildiğim, yani maddi durumumuzun kötü olduğunu çocuk aklımca kavrayabildiğim yaş 9, 3. sınıftayım. Aynı sene Ankara'da Kanuni Kolejinin ortaokul sınavlarına girdim. %100 burslu olarak kazandım ve kolej aileme aylık ödeme yapmaya başladı. 8. sınıfta burdan mezun olup prestijşi bir Anadolu Öğretmen lisesine kazandım yatılı. Lisede internetle ilgilenmeye başladım ve İnci Sözlüğe henüz ilk yıllarında kaydoldum. Moderatör oldum ve milyonluk tüm sosyal medya hesaplarını yönetmeye, harçlığımı çıkarmaya başladım. Lisede hukuğu kazandım ama gitmedim. İnterneti sevmiştim. Annemi belki ilk kez o zaman ağlattım ama sonra benim de mutlu olduğumu görünce sesini çıkarmadı. İletişim fakültesi reklamcılık bölümüne gittim, İnci sözlük'teki networkumu kullanarak işlerimi büyüttüm, ordan ayrıldım. Gece gündüz sosyal medya marketingi yaparak okulumu okurken ajansta çalışmaya başladım. Kazandığımı kriptoda yatırım olarak kullanarak 2 sene içinde, üniversite bitmeden canım anneme bir ev aldım. Çocukluk misyonum tamamlandı. Her şey böyle devamlı iyiye mi gitti peki? Hayır. Pandemi araya girince işlerim bozuldu (iş yapmayan adam reklama para ayıramaz, ben de reklamcıyım), kalan yatırımlarımdan yemeye başladım, depresyona girdim ve iyice bocalayınca R10'a üye oldum. Burası da sağolsun bana yeteneklerimi tekrar hatırlattı ve son 1 senedir iyi kötü kendime ve aileme kolaçan olabiliyorum tekrar. Ha şimdi neyin var diyeceksiniz? Ev, araba sevmem, fiziki hiçbir mal varlığım yok bir iki ufak arsa hariç. Olmayacak da. Kiralık evlerin, Scoooterların, taksilerin, kiralık arabaların hepsi benim sağolsunlar. Riskli yatırımları seviyorum kripto, borsa, domain gibi. En başta da dediğğm gibi ben "zengin" biri değilim, kalan ömrümün tamamına sahip değilim. Herkes gibi çalışmakla mükellefim lakin "came from zero"yum. Sıfırdan belli bir yere geldim, tekrar sıfıra indim, tekrar çıktım ve biliyorum ki yine sıfıra insem yine çıkarım. Kendinize bu özgüveni, "Hustle mentality" dediğiniz olayı aşıladıktan sonra hiçbir şey zor gelmiyor. Bu mentalitenin aşamalarını da yine R10'da şurda bahsetmiştim biraz. Esen kalın. İsteyin, çalışın. Önce kendinize, sonra işinize saygı duyun emin olun gerisi bir şekilde oluyor. Çok selam.