Bir süredir melankoliden şakalarla komikliklerle, hatta hiç gülünmeyecek şeylere dahi kasıla kasıla da olsa gülerek kaçmaya çalışan bir insanın kabullendiği histir.

Yok yüzün gülsün vücudun mutluluk hormonu salgılasın. Yok spor yap dopamin salgıla. İçindeki sıkıntıyı çözmedikten sonra hepsi boşmuş. Geleceğinde bir ışık görecek insan bir defa o olmadı mı olmuyor, odak yok. Zihin hep dağınık.

Bunlar da faydalı değil elbette lakin halının altına süpürmek de bir işe yaramıyor.

İşin kötüsü herkesin bu durumda olması. Üzerimize örülen bu kötülük ağı umarım paramparça olup gidecek. Çok değil birkaç yaşama sebebi varsa, biri de hesap gününün gelme ihtimalidir.