bir kaç sene önce aynı soruyu alsaydım büyük ihtimal iyi bir yerde okuyup yüksek gelirli bir işe girmek ve kariyer basamaklarını bir bir tırmanmak olurdu.
ancak şuan ne istediğimi tam olarak bilemiyorum. hayatım çok spontane, akışına bırakılmış, kaderin sularında sallanarak yüzen küçük ve dalgalarla başa çıkamayan bir tekne gibi; bir oraya bir oraya sürükleniyor. tek istediğim mutlu olmak sanırım, biraz yani. belki bir aile kurmak ardından avrupa'ya gidip daha az enflasyonlu ve asgari ücretli bir yaşam olabilir.
çalışmayı seven birisiyim ama ülkemde çalışırken karşılığını asla alamıyorum. adam düğün salonu sahibi, bana 8 saatlik çalışma için 150 lira vermeyi öneriyor. en ucuz yemek 70TL, çalışmayıp sadece su içerek ölüm orucu tutsam daha mantıklı olur. üniversite gereksiz bir ortam, sahte para üzerine kurulu arkadaşlıklar ve bir sürü borçtan ibaret. günümüz koşullarında bir iş imkanı bile sunamıyor.
neden biraz olsun mutlu olmak benim de hakkım değil ki? anlamıyorum.
Günümüz koşullarında böyle düşünmenizi anlayabiliyorum ama ne olursa olsun mutlu olmanın bir yolunu bulmak gerekiyor bence yoksa gerçekten hayat çekilmez bir hal alıyor. haklısınız bu devirde artık paranın da bir kıymeti kalmadı işverenler de işçilerini çok zorluyor bu nedenle sizin gibi düşünen milyonlar var. Sadece umut etmek kalıyor aslında bize sadece iyi şeyler olacağını umut edersek belki bir gün olur. Olmazsa da alıştık zaten
