yan ranzamda bi yuusf abi vardı 1 kızını bırakmıştı kısa dönem. her gece (özellikle son zamanlarda) yorganın altında ağlardı. zor iş vesselam.

nişanlım bana seni görmeye geleyim demişti de hayır dediğime bozulmuştu: nizamiye nöbetinde o vedalara şahit olduğumdan ve kızın/ailenin askeri bırakıp gittikten sonraki askerin orada çöküp ağlaması (istisnasız 10 kişiden 8i) benim bile zoruma gitmişti.

ama şunu bilmek de insanı ferahlatıyor; belindeki kambur olan askerlik engelini aşınca üstünden bi yük kalkmış olacağının bilinciye şafak 3er 5 er atıyor.
senin de sınavın bu olacak