Bizim zamanımızda diye cevaba başlamak istemezdim ama ilkokul 5. sınıfta çalışmaya başladım. çok şükür evliliğime kadar tüm alanlarda kendi paramla hareket ettim. Babamdan çok az gördüm, iyi öyle oldu çünkü ayakta durdum çok çabuk. İstanbulda durduğum sürece hiç desteğe ihtiyaç duymadığımı biliyordum.

Şimdi forumda artık öğrencilere dilenci gözüyle başlandı. Mesaj gönderiyor arkadaşımız "abi öğrenciyim şöyle bir durum var dilenci değilim" gibi kelimeler o kadar çok kullanılıyor ki. İhtiyacın öğrenciliği fakirliği zenginliği olmaz. ihtiyaç ihtiyaçtır ve istenebilir. Fakat o kadar ajitasyon yapılıyor ki hani artık "yemezler olum" diyesi geliyor insanın.

Sizi ve gerçekten ihtiyacı olan arkadaşlarımı tenzih ederim fakat genel kanı artık bu.