Ben evlendiğimde 24 yaşında idim. Aileler destek oldu düğün nişan işlerini atlattık. O süreçte kredi kartı ile halledilebilir bir masrafımız oldu. Ben yeni atanmış bir öğretmen eşim ise ücretli öğretmendi. Takılarla borçları kapatıp araba aldık bir de. Ev bulamadık bir süre, benim küçük bekar evinde bekarlık eşyalarımla 2-3 ay kaldık. Sonra güzel bir ev bulup tuttuk, çok paramız olmadığı için markasız da olsa bir yatak odası takımı bir de oturma grubu aldık. Perdeleri de ucuz yollu pazardan yaptırdık. Diğer eşyalar bekarlıktan kalma devam etti. İlk yılımızda eşim sakin kafa ve güzel bir psikoloji ile ders çalıştı ataması oldu. Ayrılık vakti geldi, ben de o arada askere gittim. Eşim bana askerde krallar gibi baktı. Sonra döndük, şükür ataması yanıma oldu. Sonra biz evimizin beyaz eşyalarını Bosch'tan, halılarını İstikbal'den, mobilyaları Bellona'dan perdeleri de en kralından yaptırdık. Evimizde teknolojik birçok eşya da var artık. Bu arada arabamızı da değiştirdik (2016 Elantra Elite) bozdurduğumuz altınları da telafi ettik. Şükür biri 4 yaşında biri 1 aylık kızımız ve 9 yıllık bir evliliğimiz var.

Şimdi soruyorum kardeşim sana. Bir yuva başlangıçta paralar saçılarak mı kuruluyor yoksa sabırla, sevgi ve saygı ile mi kuruluyor? İşte bunun ayrımına varabilecek bir kızla evlenmek gerek. Yolun açık olsun.