"Biz milletvekili maaşlarını sembolik hâle getireceğiz, milletvekili emekliliğini kaldıracağız vs." diyen bir siyasi parti, bir cumhurbaşkanı adayı da yok bildiğim kadarıyla. Bir de Amerika'dan bahsetmişsiniz ya, Amerika'da 2 siyasi partiyle adamlar işlerini yürütürken bizde siyasi parti enflasyonu var. Sebebi de "küçük olsun, bizim olsun" gibi anlayışlar. Şu anda Türkiye'de kaç parti var, kaç tanesi seçime girebilecek durumda araştırma yapmadan bilemiyorum çünkü sayı değişken. Bir partiye genel başkan seçilen kendi adamlarını delege yapıyor, başka biri aday olduğunda konuşması ıslıklanıyor, hatta bazen sandalyeler havalarda uçuşuyor. Bülent Ecevit sağken Sema Pişkinsüt diye bir kadın DSP Genel Başkanlığına aday olmuştu. Ecevit'e muhalif olmadığını, sadece demokrasi açısından parti başkanlığına Ecevit dışında birinin daha aday olması için aday olduğunu belirtmesine rağmen, kadının konuşmasını engellemek için ıslıklamışlardı. Bunu yapanlar kendilerine "Demokratik Solcu" diyen kimselerdi. Tansu Çiller DYP Genel Başkanı seçildikten sonra televizyonda "artık Demirel gelse aday olsa genel başkan seçilemez" gibi bir ifade kullanıldığını hatırlıyorum. Ak Partide de Erdoğan dışında birinin aday olup seçilebilmesi çok zordur. Kılıçdaroğlu'nun kendisine muhalefet edenlere yaptıklarını da biliyoruz. Kısacası bizim ülkemizde parti içi demokrasiye pek rastlayamıyoruz. Kendisine demokrat, sosyal demokrat, demokratik sol, vs. gibi adlar veren siyasi fraksiyonlarda bile parti içi muhalefete pek tahammül olmadığını görüyoruz. Onun için de bizde 2 partili bir demokrasi söz konusu olamıyor. Kendi partisinde genel başkanlığa adaylığı engellenen, aday olsa bile konuşması engellenen, partiden ihraç edilen siyasetçiler yeni parti kurma yoluna gidiyor.