Ailesi hep beni ikinci plana itti, açıkcası pek sevmediler. Eminim ki benden daha iyi bakabilecek durumdalar şuan. Dediğiniz gibi bu durumda mantıklı karar vermek çok önemli, belkide benim eksik yönüm bu.
Sizi ne kadar sevmeselerde yüzünüzü kızartıp eşinizi ve çocuğunuzu baba evine bırakın ama eşinizi ve çocuğunuzu bu hayatta yalnız bırakıp başka şehre gitmeyin. Özür dilerim ama ben açık sözlü bir insanım, bu düpedüz korkaklıktır. Eşiniz sizi bu durumda kabullenirken, onu ne kadar üzdüğünüzün farkına varın.
Yaşadığınız olayda öyle abartılacak bir durumda değil. Biliyorum irrite edici kötü bir durum ama birkaç sene içinde maaşınızın 4/1 kesintisi ile kimsenin sizi rahatsız etmeyeceği, normal yaşantınıza döneceğiniz sıradanlaşmış bir olay.
Eşinizi çocuğunuzu üzmeyin. Bakın tanımadığınız bir insan bunu düşünüyo. Sizin onları binkat daha fazla düşünmeniz lazım. Gün gelicek o çocuk büyüyecek. Annesi Baban zamanında kaçtı demesin, mücadele etti desin. Olmazsa olmasın ama pes etmeyin.