Merhaba arkadaşlar

Yaşım 23

Kendimi bildim bileli ne mutlu oldum ne de hayatım iyi olmuş. Çocukken mahallede hep ezildim kendimi koruyamadım aynı şekilde ilkokul, ortaokul ve lisede de aynı şeyleri yaşadım şuan da içine kapanık, utangaç özgüveni 0 olan, bir kızla konuşacak özgüveni olamayan biriyim, hep evde kalan hiç arkadaşı olmayan biriyim ve epilepsi rahatsızlığı var. Bu sorunlar yüzünden bir çok şeyden vazgeçtim.

Bunlar yetmiyormuş gibi;

Param yok çalışıyorum ama aldığım para asgari ücret altı.

Mutlu değilim bu dünyadan zere zevk almıyorum boşuna yaşıyorum gibiyim.

Evde sorunlar çok babam yok mesela ve bütün yük üstümde.

Annem astım hastası, 2 kolunda lif yani kas kopmuş bu halde çalışıyor kadına üzülüyorum çık diyorum çıkmıyor çünkü para yetmiyor düzgün iş bulsam asgari ücret veren hemen çıkartacam.

Baba olsaydı en azından yüküm hafiflerdi, bu sorunlar yüzünden 7 defa aşırı doz içtim ölmedik.

Çevreye anlatıyorum bunları bana dediği şeyler bunlar senin sınavın bu nasıl sınav allah aşkına. Hani allah insana kaldıramayacağı yükü vermezdi ben kaldıramıyorum kendime zarar vermek üzereyim.

Ben oruç tutuyorum, namaz kılıyorum vb elhamdülillah müslümanım ben bunları yaptığım halde bu hayatı yaşıyorum her türlü günahı işleyen adam benden daha güzel hayat yaşıyor benden daha mutlu niye bu nasıl adalet benim suçum ne zina mı yaptım?

Bu son 5 yada 6 aydır çok zorlanıyorum, şimdi ben ne yapayım bir kaç gündür ağlıyorum neyi düşüncem bilmiyorum. Bıktım vallaha bıktım. Hiç mutlu değilim ölü gibiyim.