Yaşınız nedir hocam? Yanlış anlamayın, konuyu çömezliğe falan getirme gayesinde değilim ama bir şey fark ettim genel olarak. Artık son zamanlar da yaşı 20'li yaşlar da olan kişilerin bulundukları durumdan çokça şikayet ettiğini görüyorum. Şikayetçi olmak kötü bir şey değil. Sonuçta tüm başarıların başında, insanlar şikayet ettikleri konuları değiştirme gayretine girdikleri için bir çözüm yolu bulabiliyorlar. Sonrasını zaten başarı takip ediyor.

Yakın zaman da 23 yaşlarında bir akrabamızı işe koyduk. Çünkü, instagram üzerinden ki paylaşımları bizi oldukça tedirgin etmeye başladı. Onun harici kendisi odaya kapanıp tüm gün bilgisayar oyunu oynuyordu. Bizde sevdiği sektör olan kuaförlükle ilgili bir iş bulduk ve sonuç olarak paylaşımları da artık değişmeye başladı. Artık doğa resimleri atıyor ve oldukça mutlu görünüyordu. Gel zaman git zaman geçen hafta çarşıya indiğim vakit bir de yanına gideyim de ziyaret edeyim dedim. Kuaför tanıdığımız dükkan da yoktu ama çalışanlara sorduğum vakit işten çıktığını durumu kendisine sormamı istedi. Yani ne yaşanmış olabilir ki de bunu dedi. Beni aramadığı içinde bende kendisini geri aramadım ama çalışmayı sevmediğini biliyordum. Bunu göze alarak en azından sevdiği işte belki başarılı olur dedim ama nafile.

Diğer tanıdığım 25 yaşındaki bir akrabamız da işten işe geçmekten artık yoruldu. Tek bir yerde sebat ettiğini görmedim hiç. İlk başlarken müdürlük konularını konuştuğum kişi bir kaç hafta sonra çıkış alıp gidiyordu.

Geçen iş aracını oto yıkamaya getirdim. Bir baktım 60'ında amcamız tek çalışıyor. Amca dedim hayırdır yok mu yanında genç birileri. Genç biri al da en azından cebine harçlık olsun diye biraz üstün kötü sitem ettim ama döndü dolaştı sitem biraz elimde patladı. Ya delikanlı, çok kişi aldım genç ama aracın kirini yere indirmiyorlar ki. O kadar gösteriyorum bir türlü yapamıyorlar. Şimdi ki gençler çok hazırcı. Hiç çalışmayı sevmiyorlar diye sitem etti.

Galiba biz gençleri ( ki ben biraz gençlik kısmını geçmeye başladım ) yaralayan durum sosyal medya. O ulaşamadığımız hayatlar var ya. İşte sorun o. İnsanların çekip attığı o videolar arkasında o kadar gencin enkazını bırakıyorlar ki. İşte bu durum da bitmek bilmeyen arayışları beraberinde getiriyor. Sorun, hemen şimdi onu istememiz. " Yarını bekleyemem, şuan istiyorum. "

Şunu kabul edelim. Hiç birimizin hayatında bir sihir yok. Bu sihiri yapmanın tek yolu çalışmaktan geçiyor. Ayağınız da bir pranganız varsa bunu düzeltecek tek kişi sizsiniz. Şayet, aileden bir varlığınız yok ise bu prangayı kırmak size kalıyor. Yoksa bu prangayı çocuğunuza teslim edeceksiniz ve oda debelenip duracak.

Ben şahsen artık kendimi bıraktım. Gelecek için ne yapabilirim artık ona bakıyorum ve üzerinde çalışıyorum.

Şunu sor kendine. Ne yapmak istiyorsun? Amacın ne? Elbet merak ettiğin bir şeyler vardır. Yukarıdaki cevaplarda denildiği gibi. Bir hobi edin kendine. Ben mesela bulunduğum ilin koro ekibine katıldım. Müthiş stres atıyor Yani ev ile iş arasına bir şeyler koy. Ne bileyim, ibadet koy, müzik koy, tiyatro koy ya da diksiyon eğitimi koy. Yakın bir zaman da benim de online olarak müracaat edeceğim diksiyon eğitimi gibi sende bir şeyler ekleyebilirsin.

Bizler geleceği yansıtıyoruz. Kendimizi eğittiğimiz kadar geleceği eğiteceğiz. O yüzden, atayım kendimi şuradan demek ile işler yoluna maalesef girmiyor ki kim bilir gelecek için kimlerin varlığına vesile olacağız.

Yaşınız bu yaş aralığında değilse bile o yaştaymış gibi okuyun

Dikkat edin kendinize. Sağlıcakla kalın.