Herkesin yükü kendine ağır derler ya, sanırım gerçekten öyle. Bomboş bir lise hayatının sonunda maliye bölümünü kazandım. 2 yılımı sevmediğim bir bölüme harcadım. Daha sonra daha iyisini yapabileceğime inanıp gece gündüz ders çalıştım. Hem 2 sene maliye okudum hem de sınava tekrar hazırlandım. Arkadaşlarım gezip tozarken velhasıl kelam emeğimin karşılığını aldım rehberlik ve psikolojik danışmanlık bölümünü kazandım. Üniversite ailemden 20 saat uzaklıkta. 2 sene sonra KYK kredisi de bitti. Zaten sefil yaşıyordum, iyice sefil oldum. Çalışmaya hiç ara vermedim. Bazen garsonluk bazen çaycılık bazen inşaatta günübirlik çalıştım bazen zeytin topladım. Hem okulu hem çalışmayı aynı anda götürenler bilir ki bu döngünün sonu sanki hiç bitmeyecekmiş gibi. Burs aradım, başvurmadığım yer kalmadı. Sanırım kuru ekmeğe muhtaç kalmak gerekiyormuş burs için. Sürekli çalıştım ancak borç hiç bitmedi. Şimdi kredi kartları kapalı, kirayı ödeyecek erzak alacak para yok.
Forumda yüzbinlerce borcu olan kişileri de gördüm. Hayat bazen çok yorucu değil mi gerçekten?
İçinizi karartmak istemedim.. Paylaşacak kimsem yoktu, kusura bakmayın.
Bazen gerçekten dayanılmaz geliyor hayat.