İyi olmaktan, iyilik yapmaktan, güler yüz göstermekten neden korkar olduk ki? Hatta biriyle konuşmaya, tanışmaya bile korkar olduk. İnsanı insan yapan değerlerimiz yok oluyor. Neden böyle? Biraz beyin fırtınası yapalım.
Aslında bu korkunun korkusu. Yanlış anlaşılma vs çok derin konular. Geçen otobüste yaninda küçük çocuğu olan bir insan evladı genç bir kızı bir şekilde taciz ediyordu. Otobüste kimseninde umrunda değildi. En sonunda o kişiye biraz yüksek sesle çıkıştım neyse gitti. Fakat küçük çocuk gözlerime baktı. Anlayamıyordu belkide babasına niye kızdığımı. Belki de en kötü dönemlerimizden birini yaşıyoruz.