22 yaşında bir gencim. Hayatın gerçekten çok üstüme geldiğini fark ediyorum. Psikolojik olarak çok yıpranmış durumdayım. Bunun birden çok nedeni bulunuyor. Hayatım boyunca her zaman alçak gönüllü olmaya, insanları kırmamaya, değer vermeye ve yaptığım işi en iyi şekilde yapmaya özen gösterdim. İnsanlar tarafından saf görüldüm iyi niyetim hep kullanıldı. Bu sebepten ötürü artık kimsenin telefonuna cevap vermek istemiyor, dışarı bile çıkasım gelmiyor. İş konuları da oldukça kafamı ve psikolojimi bozmakta. Çok çabalayan ve gerçekten emek veren birisiyim. Okul zamanlarında aileme yük olmamak için buradan kazandığım paralar ile kendi geçimimi sağladım. Bunun yanı sıra bir kaç işte komilik ve garsonluk yaptım. Bilgisayar Programcılığı bölümünü bitirdim. Bitirdikten sonra 7 ay front-end alanında staj yaptım öğrenmek için. Daha sonra 6 ay ERP alanında çalıştım. Kendimi sürekli yazılım alanında geliştirmeye çalışıyorum. Udemy'den kurslar alıyor bitiriyorum , çeşitli etkinliklere katılıyorum ve sertifikalar alıyorum. Lakin yaşadığım şehir bu alan konusunda zayıf, genelde tecrübeli istiyorlar. Bilgi işlem kısmına başvuruyorum burada da tecrübe devreye giriyor. Artık gerçekten bu durumdan dolayı bir umudum da kalmamış durumda.

Çok çaba gösteriyorum lakin son sıralar karşılığını alamıyorum. Sürekli iş durumlarını düşünmekten ve geleceği düşünmekten beynimin ağrıdığını hissediyorum. Ne olacak böyle bilmiyorum, artık cidden hiç bir şeye hevesim kalmamış durumda. Artık başaramayacağımı, emeklerimin boşuna gideceğini düşünüyorum. Amacım aileme destek olmak, sokakta yer alan ve yetiştirme yurtlarındaki çocuklara yardım etmek. Sadece kendi hayatıma değil bir çok insanın hayatına dokunmak istiyorum.. Lakin artık hiç bir şeye hevesim kalmamış durumda. Çünkü umudum kalmadı. Ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten. Herkesten uzaklaştım çünkü insanların bir çoğunun nasıl olduğunun farkına vardım. Sadece ufak bir şekilde içimi dökmek istedim daha çok detay var lakin kimsenin vaktini de çalmak istemiyorum. Sizce napmalıyım? ne olacak böyle ülkemiz ve insanlar? pes etmelimiyim yoksa her şeye rağmen devam mı etmeliyim? ( Bu bir intihar konuşması vs değildir. Öyle bir şeyi asla düşünmedim.)