geçmiş olsun... bundan böyle hayatımız bu şekilde devam edecek gibi görünüyor.... wattmetre ilk aldığım şeylerden birisiydi. evdeki her cihazı bıkmadan usanmadan defalarca farklı zamanlada ölçtüm ben de... hatta öyle ki, televizyon uydu yayını gösterirken, youtube gösterirken, film gösterirken bile ölçümledim. evdeki her aydınlatmayı led'e çevirdim. çamaşır makinas kullanma sayısını azalttım. tek led ampul ile oturuyorum. bir de televizyonun ışığı.... Dünyanın her yerinde benim yaşımda insanlar ayaklarını uzatıp çay kahve içip, kafelerde vakit geçirip sevimlilik yapıyor gençlere. ben yarın ne olacak diye mide ağrıları çekiyorum.

ölmüşüz de ağlayanımız yok... bu bir hayat şekli değil. bu içerisinde bulunduğumuz yüzyıla yakışmıyor. insanlar marsa gidip geri gelmeyecek, oarada yaşayıp, yaşlanıp orada ölecek. orada çocuk sahibi olacak. biz hala kumandanın pili bitince "acaba kaç paradır" diye düşünür olduk.

ayrıca bu sadece pahalılıkla ilgili de değil. hizmetier, yiycekler, ürünler, tava tencere, bilgisayar, televizyon, vida, tornavida, musluk contası, duş başlığı... aklına ne gelirse... bu kadar etmez bunlar... paran olmasa da, çok da zengin olsan artık her harcaman aşırı abartılmış fiyatlardan. bu rakamlar ziyanlık boyutunda artık.

köşedeki kafede oturup iki çift laf ederdin eskiden. bkşamları üç beş arkadaş biraraya gelirdik. randevulaşmazdık bile, akşamları oradaydık.... senelerdir buluşmuyoruz. soyutlandık. kronik depresyon hastalaığı bu herhalde... bitmeyen geçmeyen ve bitme umudu olmayan karamsarlık... ve mide ağrısı... baş ağrısı... çok şükür ki çocuğum yok.... çocuğu olanlara Allah'tan kolaylıklar diliyorum.