son 4 yıldır yaşadığım isteksizlikten/bıkkınlıktan kurtulamadım bir türlü. artık öyle bir hale geldim ki, en çok zevk aldığım/istediğim şeylerden bile tiksinmiş durumdayım. hafta içi zorla yataktan kalkıp işe gidiyorum, en az 2 3 gün servise son anda yetişiyorum, bazı günler hiç yetişemiyorum yataktan kalkacak güç, istek olmuyor. hafta sonları da artık kim nereye sürüklerse onlara uyuyorum vakit geçiyor öyle. evde isem açıkçası hiç bir şey yapmıyorum. internette sörf, r10, ekşi, twitter, insta vs. vakit öldürüyorum. bu saydıklarımı da isteyerek değil kendimi zorlayarak yapıyorum. az önce kalkıp kendime kahve yaptım, şimdi r10'a bu satırları yazıyorum. yapmam gereken çok şey var ama hiç biri için elimi oynatamıyorum.

resmen yaşamaktan soğudum yada erken menopoz artık bilemiyorum. can sıkıntısından ölünmüyor ama gerçekten yaşamak istemediğim zamanlar oluyor. Umut etmekten de nefret ediyorum artık(bir işe yaramıyor, sadece yanılgı) ama elimde başka bir şey kalmadı.

Allah büyük elbet bu günleri de atlayacağız, eski enerjimize, heves ettiğimiz günlere kavuşacağız.