Üniversite zamanlarımda bu sözün doğruluğunun altına imzamı atabilirim.
İnsanların saçma egoları ve davranışları iyilikten maraz doğuruyor.
Kime neye iyi yaklaşırsan dünya kendi etrafında dönüyor sanıyor...
Ben şahsım adına iyilik yapacaksam aileme ya da uzun yıllardır tanıdığım, sevdiğim kişilere yaparım.
Basit bir örnekle;
Üniversite için başka şehre geldik, ilk gün buluşalım dedik sınıftan olanlarla bir araya geldik.
X diye bir kız vardı bu kız ailesi ile ayrıldığı için üzgün diye bi kaç maymunluk yapıp dışarıya çıkarttım. (Buluşmaya gelmemişti).
Ertesi gün de sorunun aile kaynaklı mı yoksa başka bir şey mi olduğunu sordum, %100 iyi niyet ve arkadaşlık çerçevesi içinde.
Kızın bana verdiği tepki ise "bir sorun yok ama aramızdaki samimiyetin yalnız anlaşılmasından korkuyorum" oldu.
Bu yüzden ne gereksiz samimiyet ne de gereksiz iyilikte bulunmaya çalışmıyorum.