Araba alımı ile ilgili yaşadıklarımı anlatayım.

2019 yılında piyasası 60 bin seviyesinde olan suzuki grand vitara yı (1.9 ddis olanı) iyi bir pazarlık ve araştırmayla 42 bin e almıştım. Sonra fiyatlar yükseldi ve akaryakıt zamları filan derken bizim kayınçonun da ısrarıyla satmaya karar verdim.
Sattığım rakam 109 bin TL idi. Sonrasında ford focus alayım diye aranırken geçici olarak temiz ve uygun bir fiesta denk gelince onu aldım 119 bin tl ye. Tabii focus arayışım devam ediyor. Bir tane istediğim tarzda buldum aracın fiyatı 160 bin tl idi, benim arabayı aldığımdan beri üzerinden 3 ay filan ya geçti ya geçmedi 150 bin seviyesine geldi. Neyse sattım arabayı 150 bine. Focusu satacak kişiyle tekrar iletişime geçtim, ancak adam başkasına söz verdiğini söyledi ve ertesi gün de satıldı. Şimdi buradan sonra yaşadıklarım ilginçti. Çünkü ben araba arıyordum elimde param var ama araç fiyatları gün gün yükseliyor, 160 bine baktıklarım 170-180 bandına çıkıyordu. Çok tedirgin olmuştum acilen araba bulup almak zorundaydım çünkü 150 bine sattığım arabanın piyasası da 170 bandına çıkmıştı. Dolar da gün gün değil saatlik yükseliyordu o dönem. En son 10. günün sonunda bir önceki sattığım Fiesta ya benzer ama onun yeni kasasını üstüne 30 bin tl daha koyarak alabildim. Yani 180 bine mal ettim. Sonrasında aldığım araç 220 binlere kadar çıktı, şimdi güncel rakamını bilemiyorum. Artık Focus dan vazgeçip, bu piyasada araba alınmaz da satılmaz da diyerek çekildim.
Ama o fiyatların gün gün artması ve elimde paramla alacağım arabanın 2 günde bir 10 bin TL yükselmesini unutamıyorum.

Sonuç olarak bir araba alıyorsun, araba sende eskiyor yıpranıyor vs. Ama yine de gün geçtikçe değerini arttırıyor, çok ilginç...

Ben 3 yıl önce filan kötü şartlarda yaşadığımızı düşünüyordum, ta ki bu günleri görene kadar! Emin olun onlar iyi günlerimizmiş. Artık ev alma hayalim zaten kalmadı da, en azından rahat yaşayabilsek biraz olsun. Az bir keyfimiz vardı haftada 1 en azından bir yerlere eğlenceye gider, yılda 1-2 kez tatil yapabilirdik, şimdi inanın hiçbiri yok. Artık eve bile alkol alırken içimiz acıyor, keyif bile yapamıyoruz. Elektrik çok gelecek diye ısınamıyoruz doğru düzgün vs... En son arkadaşımla bir eğlenelim diye bir mekana gittik ve alkolümüzü kendimiz götürdük uygun olsun diye, alkol hariç 800 TL ödedik 2 kişi ve bu para sadece 5 çeşit meze + kalamar tava ve salata...

Eskiden dedem yokluk kıtlık görmüş biriydi ve evde fazla yanan ışıkları üşenmez kalkar kapatır, hatta kullandığı peçeteyi hep 2 ye bölüp tasarruf hakkında her şeyi yapardı. Biz o zamanlar dedem için "ne kadar cimri adam" filan derdik çocuk aklımızla. Şimdi aynı şeyleri biz yapmak durumundayız...

Not: Bu arada r10 da ilk kez bu kadar uzun bir yazı yazdım, umarım okuyan varsa sıkılmamıştır. Sizin yazdıklarınızın hepsini okudum ve bende içimden gelenleri yazmak istedim. Kusurum olduysa affola