Yorumlarınızdan dolayı, desteklerinizden dolayı sonsuz teşekkür ediyorum ama ben artık bitirdim aramızdaki muhabbeti. Ciddi anlamda yok sayıyorum. Bu bir anlık aldığım karar falan değil. Bu, bu zamana kadar biriken yaşadıklarım ve sabrımın sonucu. Ben evladı olarak umurunda olmuyorsam eğer kusura bakmasın ama benim de umurumda değil.

15 ay askerlik yaptım Yayladere / Bingöl'de ve beni bir kez aramadı, annem aradığında soruyordum nasıl falan diye oyun oynuyor bilgisayarda diyordu. Annem zorla verirdi telefonu eline ve konuşması 10 saniyeyi geçmezdi. Bir insan içinden seviyor diye kavram yoktur, annem sürekli içinden sevdiğini söylüyor. Ben ermiş miyim nereden bileyim içinden sevdiğini? Adamın hiçbir hareketinde sevgi sezmedim de görmedim de. 32 yaşındayım, 33 yaşıma gireceğim. Belki bir çocuk gibiyim şu an ama çok doluyum.

4 yıl boyu konuştuğum, sevdiğim kız vardı. Ne bir gün ne zaman evleneceksin? Ne zaman isteyelim vs. bir şey dedi, ne sordu. Hem çalışıyorduk beraber, hem de yuvamızı kurarız dedik. Böyle böyle niye hiç sormadın dediğimde de ben neyle evlendireyim seni dedi. Sana hiçbir şey söylemiyorum artık dedim. Ne yuva kurmamı istedi, ne çoluk çocuk sahibi olmamı. Varsa yoksa taptığın oyundu!