Bugün az evvel bir markete girdim kasaya geldim, benden önce bir Baba Anne ve de torunları vardı.
Kadıncaz cebinden çıkardı verdi 100 TL ancak Mandalina'ya paraları yetmedi. Torun dedi : 'Boşver Baba Anne ya! Mandalina yemeyiz biz de.' bayağı olgun bir tavır belli ki şimarık olarak nitelendirebileceğim sıfatta ki çocuklardan değildi.
Ancak orada ki asıl olay Baba Anne'nin torunlarına karşı 'Paramız yetmedi...' söyleşisi oldu.
Beni derinden etkiledi.. Elbet tabii nihayetinde ben o Mandalina'ları onlara aldım ama ben, o, bu yerine kendi hür iradesi ile arzu ettiğini almaları var iken bir başkasına ihtiyaç duymaları... Beni derinden etkileyen bir hüzün havuzuna soktu..
Yaşım 34;
99 depreminide ondan önceki ve sonra ki ekonomiyide çok güzel yaşadım. Hiç unutmam 99 senesindeve önceki senelerde piyasada olan para hiçbir zaman olmadı.
İnsanlar kk nın K sini bilmezlerdi. Herşeyi geçin alım gücü o kadar çok düştü ki herşeyi 2 değil 22 defa düşünüyoruz alırken.
Hangi Z kuşağı ile konuşsam tarama geçmişlerinde yurtdışına nasıl çıkabileceği, nerde çalışabileceği, hangi ülkede alım gücü yüksek gibi aramalar var diyor.
Biz onların zamanında tek derdimiz mahallede para toplayıp top alabilmekti.
Onlar ekonomi takip ederken biz onların yaşında hangi mahallede boş arazi var, hangi mahalle takımını yenebilirizde meybuzları bedavaya getiririz onun makarasını yapardık.
Ben çocukken sokaktan eve girmezdim. Ama şimdi ki çocuklara bakıyorum. Neden dışarı çıkacağız ki? Yürüsek o bile para diyorlar.
Geçenlerde 2000 doğumlu en küçük kardeşimle çocukluk fotoğraflarıma bakıyorduk. Şortlu bir resiimde dizlerimde ki yaraları sordu onlar ne diye.
Düşünün yani şimdi ki çocuklarda, bizim zamanında sokakta oynarken her düştüğümüzde dizlerimizin kanaması gibi bir anısı yok.
Geldiğimiz nokta çok değişik artık.
Diyeceklerim bu kadar…