Savunması bile acındırma tadında 40 lirası var. 15 liraya sigara + kek almış. Karşısı kod satıyor, tekstil ürünü veya restoranttan yemek satmıyor. Kodlar belli bir alt limitle alınıyor (senin aldığın dönemle bu dönem de bir değil) cebinden de niye versin. Belli ki samimi hissedip yardım beklemişsin adam da zorunda değil. E üstelemişsin yardım için (letgodakiler gibi) adam da kendince cevap vermiş doğru veya yanlış. Daha konuyu uzatmanın, olmayacak alışverişin muhabbetini yapmanın da anlamı yok. Ne o adam sana 100 liraya satar, ne de bundan sonra sen ondan 1 liraya alırsın.

İşin komiği, 1 liraya tenezzül muhabbeti var konuşmalarda, ama 1 liraya tenezzül eden sensin mesela.

Ben de tek yaşıyorum İstanbul'da. Kredilerim var. Askerden yeni gelmişim. Yeni düğün yapmışız kardeşime. Yemek yapmayı bilmiyorum. O şekilde tek yaşayan da sen değilsin. Örneğin, sigara içiyorum günde 1 paketti 2 günde 1 pakete çektim zamlar nedeniyle ayağımızı yorganına göre uzatıyoruz. Veya zor durumda kaldığımda nakit isteyebileceğim arkadaşlarım var. Bu satışı yapan arkadaşla çok fazla ticari geçmişim olsa samimiyetten ötürü bir yardım ricasında bulunurdum ama adamı tanımıyorum, ticaret yapmamışız istemem bile. Son oluru ne? Bu. Uymuyorsa geçerim. Giderim arkadaşımdan 100 lira borç alırım.

Ki İstanbul'da polis memuruysan zaten ulaşımın (İstanbulkart geçen noktalarda) ücretsiz değil mi? Hepsi sicil kartını gösterip geçiyor.
+ Restoranlarda üniformalarıyla gittikleri zaman restoran sahiplerinin kıyağıyla da (ara esnaf lokantaları) biraz daha ucuza yiyor.

E ayağı yorganımıza göre uzatmak da bize kalıyor. Ne harcamanız var bilmiyorum ama saydığınız harcamalar pek inandırıcı gelmedi üzgünüm.

Hayatta başarılar.