9 Yıl önce başımdan geçeni anlatayım size.
Üst kattaki komşunun ufak kızı ayaklarına topuklu ayakkabı giymiş bir sağa koşuyor bir sola. Gece 10 gibi (saati dert etmiyorum bekarım geç yatıyordum). Gerçekten önemli bir projeyi sabaha teslim edeceğim ve odaklanmam gerekiyordu. Hiç ses etmedim hadi geçer dedim, durur yok arkadaş durmadı. yaşı 3-4 olsa gerek hiç karşılaşmadık. Sonra içimden geçirdim "Allah'ım biraz sessiz olsa yetmez mi bu eziyet" dediğimden 10 dakika geçmedi bir ağlama sesi, çığlık çığlığa çocuğu biri kucağına almış bağıra bağıra merdivenlerden iniyor. Sonra öğrendim ki çocuk düşmüş başını çarpmış hastaneye kaldırmışlar.
O gün bugün ne olursa olsun, ne ses gelirse gelsin, kulağımın zarı da patlasa eğer sesi yapan çocuksa kesinlikle içimden de olsa ses çıkartmam. Ciddiyim, bakın ne olursa olsun diyorum kafamın tepesine çıksın yine ses etmem.
Sizin durumunuzu, psikolojinizi ve ses düzeyini bilmeden anlattım kusura bakmayın benim şahsi fikrim ve düşüncem ama olsun deyin geçin. inanın böylesi daha iyi.
üstad olayı vicdana bağlamaya gerek yok bence. Elbet bende istemem böyle birşey olsun. Yazıktır çocuktur kesinlikle saçlarının teline zarar gelmesin.
Ama apartman burası. Alt katta insanlar öğrenciler hastalar erken yatanlar vs vs. Toplu yaşam kuralları var.
Sabah 8 de koşmaya başlayan akşam 10 11 12 hiç farketmez enerjisi bitmeyen çocuklar varsa sorun var.
Ben hiç ses olmasın demiyorum. Çocuk bu elbet ses yapar.
Ama bi ayarı olmalı. Benim çocugum eğer ders çalışamaz hale geliyorsa televizyonun sesini bile duyamıyorsam sorun var demektir.
İnsanda huzur bırakmıyor inan bana her gün her saat psikoloji denen bişey kalmadı.