2012 ilk defa köyümden çıkıp üniversiteye samsuna gitmişim. 1 ay geçti ilk bursumu çektim bankamatikten. Medikal park hastahanesinin yanından çıkarken hastahanenin önünde bir kadın yapıştı çocuklarım aç felan yolda kaldık. Sabi sübyanım, köyden ilk defa çıkmışım. Elimdeki parayıda olduğu gibi götürüp kaldığım yurda vericem ki atmasınlar. Arkamı döndüm kusura bakma diye yurda gidiyorum. Ama nasıl vicdanım sızlıyor. Utancımdan yerin dibine giriyorum biri benden yardım istedi birşey yapamadım diye. Aradan 1 ay geçti aynı kadını başka yerde dilenirken gördüm. O an yaşadığım şoku anlatamam. Tüm insani duygularımı yok ettiler o saniyede.
maalesef gerçekler hocam. zorda olan insan inanın dilenmiyor sokakta yatıyor ama yine onurunu ezdirmiyor. ben o yüzden güvenip direkt yardım etmedim. kimide çöp kenarlarında ekmek yiyormuş gibi yapıyor. insanlık duygusu bırakmadılar. artık direkt parada istemiyorlar, ya bişeyler satıyorlar ya da böyle bişeyler aldırıyorlar. onlarda kendilerini geliştirdi